“De zorg is voor mij geen baan: het is wie ik ben”

Scroll down

Rotterdammers zorgen voor elkaar, toch!

Het verhaal van...

Nel Berenfinger (60)

Werd de keuze om cliënten met psychiatrische zorgvragen te begeleiden, ingegeven door de ervaring met haar eigen moeder, die vijf jaar geleden werd gediagnosticeerd met alzheimer? Nel Berenfinger denkt even over die vraag na terwijl ze twee theezakjes in het dampende water laat zakken. We troffen elkaar in haar woning in Spijkenisse en zitten in een ruime woonkeuken.

“Misschien wel”, antwoordt Nel uiteindelijk. Ze is een warme en opgewekte verschijning. “Vooral omdat ik door die ervaring ontdekte dat het belangrijk is er gewoon te zíjn. Een gesprekje, samen een kop koffie, een wandeling; het zijn die ogenschijnlijk kleine dingen die voor mensen met alzheimer zo belangrijk zijn.”

Overkomen

Nel is opgeleid als ziekenverzorgende. Toen haar dochter en zoon eenmaal oud genoeg waren om naar school te gaan, kwam zij te werken op de somatische afdeling van Verpleeghuis Siloam in Hoogvliet. Al snel klom zij hier op naar een aansturende functie. Later kreeg ze een functie als teamcoach bij Humanitas. “Weet je, dat overkwam me eigenlijk”, vertelt Nel. “Ik had nooit de ambitie om manager te worden en hoewel het me goed afging, vond ik het niet per se leuk.” Nadat de functie werd opgeheven, werd haar letterlijk de vraag gesteld: wat zou je nu willen doen? “Tja, en toen wist ik het wel!”

Humor

Nel bezoekt twee cliënten per dag. “De meesten hebben alzheimer, maar ik heb ook een cliënt met een bipolaire stoornis. Elke cliënt is weer anders en iedereen gaat ook op zijn of haar eigen manier met het ziektebeeld om. Sommigen zijn vrolijk, anderen hebben moeite de situatie te accepteren en zijn bijvoorbeeld boos of depressief. Met de één ga ik puzzelen of foto’s kijken, met een ander drink ik een drankje in een stamkroeg.” Activiteiten kunnen vooraf niet gepland worden, benadrukt ze. “Het gemoed van iemand met alzheimer kan van het ene op het andere moment omslaan. Natuurlijk praten we over wat we een volgende keer kunnen doen, maar het besluit neem ik altijd pas als ik iemand weer zie. Je bent altijd in het moment en moet snel kunnen schakelen.”

Humor en warmte zijn het allerbelangrijkste, meent Nel, en dat lijkt de goedlachse blondine op het lijf geschreven. “Zonder humor ben je nergens. Met humor kun je iemand uit een bepaalde mineur halen maar je maakt het voor jezelf ook makkelijker.”

“Toen mijn moeder alzheimer kreeg, leerde ik dat niets zo belangrijk is dan er gewoon te zijn”

Een tijdje terug werd Nel bevangen voor een burnout. “Heel bizar, ik kom ineens niets meer. Ik ben er gelukkig goed uitgekomen maar heb ook geleerd iets meer afstand te bewaren, mijn grenzen te bewaken. Thuis is thuis – dat zeg ik nu heel duidelijk tegen mezelf, dat ik de zorgen niet mee moet nemen.” Voor een moment was ze bang dit werk na de burnout niet meer zou kunnen doen:  “Dat hoor je vaak, maar gelukkig ging dat niet op. Daar vind ik het veel te leuk voor.”

Een geboorteafwijking, noemt ze haar passie voor zorg. “Het is niet eens een baan, het is eigenlijk gewoon wie ik ben.” Dat sociale heeft ze van huis uit. “Mijn ouders waren net zo. Vanuit dat sociale hart, de behoefte aan zorgen voor elkaar, is ze niet alleen al jarenlang trouw pvda-aanhanger, maar sinds kort ook lijstduwer van de partij in Nissewaard.

Feestje

Alzheimer is een vreselijke ziekte, benadrukt Nel tenslotte. “Je gaat langzaam uit; zo moet het zien. Ik ben groot voorstander van mensen thuis laten wonen tot het écht niet meer gaat. Met de juiste begeleiding aan huis – ik werk zoveel mogelijk samen met de familie – is dit vaak een veel beter alternatief dan een verzorgingshuis.”

Van het werken met deze doelgroep leert Nel ook een heleboel. “Vooral om elke dag te plukken! Ik werk veel met ouderen maar ook met jongere mensen die ineens getroffen zijn. Dat zet je wel aan het denken… Leef nu! Ik geniet zoveel mogelijk van het leven. Samenzijn met familie, lekker eten en een wijntje met vrienden of met mijn lief samen. Binnenkort maken we met het hele gezin een mooie reis naar Amerika!”

Of ze zelf bang is alzheimer te krijgen? “Ik denk er weleens over na. Mijn oma kreeg het, mijn moeder… en er zit natuurlijk een erfelijk component in. Gelijktijdig zie ik dag in dag uit dat mensen met alzheimer teruggaan naar hun herinneringen. Hoe mooier die herinneringen zijn, hoe prettiger de ervaring. Mijn moeder heeft echt van haar leven genoten, dat maakt de acceptatie voor mij ook makkelijker. Des te meer reden om van elke dag een feestje te maken!”

 

Eerder in de zorg gewerkt? Klik hier voor meer info!

Deel dit bericht: